Φασόλι, το φασόλι!

Το Σάββατο είχα τη χαρά να παρακολουθήσω την παρουσίαση του βιβλίου κοιλίτσα.com της αγαπημένης Στέλλας Κάσδαγλη. Εκεί, στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Πατάκη, ανάμεσα σε υπέροχες μυρωδιές χαρτιού και μικρών ιστοριών που ξεπρόβαλαν από κάθε ράφι! Κι η παρέα ήταν υπέροχη. Αμάντα Μιχαλοπούλου, Αλεξάνδρα Κατσαρού & Χρήστος Χωμενίδης σε ρόλους αλλιώτικους.
Έχω στο μυαλό μου ακόμα εικόνες και συναισθήματα από τα λόγια των ομιλητών. «Το κοιλίτσα.com με γλύτωσε από σίγουρη παράνοια». «Το κοιλίτσα.com είναι ένα ανακουφιστικό ημερολόγιο για όλες». «Το κοιλίτσα.com ήταν απλώς αποκάλυψη!»
Και τώρα να σου πω κι αυτό: το κοιλίτσα.com είναι ένα ημερολόγιο που χρειάζεται να’ χεις! Γιατί; Γιατί κάπου ή κάπως θα διακρίνεις τις αποχρώσεις των δικών σου ημερών, φίλη μαμά. Κι επιπλέον,  το μικρό φασόλι  μεγαλώνει γρήγορα, μιλάει κι αντιδρά. Κι η αντίδρασή του έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το μνημόνιο. Τουλάχιστον αυτή η ιστορία έχει γλυκά δάκρυα και αυθόρμητα γέλια.

ΥΓ1: Φασόλι μίλα….

The princess diaries 14

Από το ημερολόγιο της φασολιάς:

«♫ Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ, κλαπ κλαπ, χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ, κλαπ κλαπ, μια και είμ’ εγώ παιδί ξέρω πάντα να γελώ, χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ..♪
Μαμά; Μαμά; Γιατί δε χτυπάς παλαμάκια; Μαμά, γιατί δ… Ωωω, τι είναι όλος αυτός ο κόσμος; Πού ήρθαμε, μαμά; Γι’ αυτό ήθελες να μου φτιάξεις κοτσιδάκια το πρωί; Και θύμωσες λίγο όταν σκούπισα τα λάδια από την ομελέτα πάνω στα μαλλάκια μου; Να πάρει, έχει και αγοράκια. Πες αλήθεια, είμαι σα λαδωμένος ποντικός τώρα, ε; Μπορούμε να ξανάρθουμε το απόγευμα που θα ‘χω λουστεί; Όχι;|
Α, αυτή η κυρία μου τσίμπησε το μαγουλάκι. Και με είπε φασολιά. Καλά είμαι, εσείς τι κάνετε. Το κοριτσάκι; Δικό σας; Καλέ, μη φεύγετε, πού πάτε; Τι είναι εκεί; Α, μαμά το βιβλίο μας. Αυτό που έχουμε και στο σπίτι, που του έχω ζωγραφίσει το εξώφυλλο κι έχω κόψει τις σελίδες για να φτιάχνω μαϊμουδάκια. Να φτιάξω ένα μαϊμουδάκι εδώ να δείτε τι ωραία που τα κάνω; Όχι;
Μαμά, ζαλίστηκα. Νομίζω ότι είσαι παντού. Και τα πόδια μου είναι παντού. Πού είναι τα πόδια μου; Α, εντάξει, εδώ είναι, μέσα στα παπούτσια. Μισό λεπτό να κάτσω κάτω, εδώ στο πεζουλάκι που έχει λίγα νερά, να βγάλω τα παπούτσια μου και τις κάλτσες και το κολάν μου και το παντελόνι μου, για να δείτε ότι τα ποδαράκια στο εξώφυλλο είναι δικά μου. Τι ποδαράκια, δηλαδή, που σε λίγο θα μου δώσει η κυρία Άννα να φορέσω τα δικά της παπούτσια. Που είναι και λίγο ψηλή, όχι σαν τη μαμά μου, ένα κι ένα μίλκο.
Α, η κυρία Άννα. Ελπίζω να με συγχώρεσε που της ζωγράφισα το χαλί στο γραφείο. Και ο κύριος Χρήστος. Και η κυρία Αλεξάνδρα. Φέρατε και το Νικάκι; Βαρέθηκα με τόσους μεγάλους εδώ μέσα. Να κατεβάσουμε κανένα ράφι με βιβλία να περάσει η ώρα; Α, και η κυρία Αμάντα. Ωραία παπούτσια φοράει. Αλλά θα μου είναι μικρά.
Σσσς, κάνουμε ησυχία, λέει, τώρα. Θα πούμε για την κοιλίτσα. Τι έχει η κοιλίτσα μου; Τίγκα στην ομελέτα είναι. Και τα μαλλάκια μου έχουν λίγη, ναι, μη μου το χτυπάτε. Λένε και για μια φασολιά. Για μένα λέτε; Ωωωω. Α, και η Κλάρα είναι εδώ; Γεια σου, Κλάρα! Τι διαβάζεις εκεί; Α, το ημερολόγιό μου. Το ημερολόγιό μου;! Πού βρήκατε το ημερολόγιό μου; Μαμά; Μαμά, ντροπή. Παρεμβαίνεις στη ζωή και παραβιάζεις την προσωπικότητά μου. Δημιουργείς ανεξίτηλα τραύματα στην παιδική μου ψυχή και διαβρώνεις τη σχέση εμπιστοσύνης που χτίζουμε τόσους μήνες μεταξύ μας. Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις γιατί έχω ξαπλώσει και τσιρίζω σαν το δαιμονισμένο σκυλάκι της Φίσ… Ε, τι έχεις εκεί; Κουλούρι Θεσσαλονίκης; Καλά, σταματάω. Αλλά να ξέρεις, νιαμ νιαμ, λίγο να μεγαλώσω, θα γράψω κι εγώ για το πόσο υποφέρω εδώ κάτω και πόσο, νιαμ νιαμ, δύσκολη είναι η μετάβαση στη νηπιακή ηλικία. Νιαμ νιαμ, άλλο σουσαμάκι έχει;»

ΥΓ2: Κι επειδή κάθε μικρό έχει τον τρόπο του να σου πει για ομορφιές, κοίτα τι σου προτείνει εδώ το αγόρι.

 Καλή συνέχεια

Tags: , , , , , ,

Leave a Reply