Όταν δεν έχεις χρόνο να διηγηθείς τις δικές σου ιστορίες στα παιδιά, τα παιδιά παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Το αγόρι με τη μεγάλη φαντασία φτιάχνει στο χαρτί ιππότες, κάστρα και κάπου στη γωνία ζωγραφίζει μια θάλασσα. «Τι είναι όλο αυτό», τον ρωτάς. «Έλα μαμά. Πλάκα κάνεις; Δεν βλέπεις ότι είναι καλοκαίρι σ’ ένα νησί;». Τα κάστρα είναι σαν τα ξενοδοχεία των μεγάλων και οι ιππότες είναι οι παραθεριστές. Μόνο που σ’ αυτό το νησί οι πρωταγωνιστές της ιστορίας δεν βγάζουν τα ρούχα τους για να ελαφρύνουν τον πόνο τους, αλλά θωρακίζονται με περικεφαλαίες και σίδερα για να αμυνθούν από την τοξικότητα των διπλανών και να προφυλαχθούν από το δυνατό ήλιο που καίει καρδιές και όνειρα…
«Για σένα είναι η ιστορία φαντασμένη μανούλα. Σ’ αρέσει;»
Σ’ αυτό το σημείο αγκαλιάζεις σφιχτά το μικρό αγόρι και του εύχεσαι η επόμενη ιστορία που θα διηγηθεί στο χαρτί του να έχει ένα τεράστιο ήλιο, ακίνδυνο και κολλητό με ακτίνες ευτυχίας, που να απολαμβάνουν μαζί παιχνίδια χωρίς κανόνες και να κυνηγούν το έπαθλο του απόλυτου ενθουσιασμού.
Υστερόγραφο: Αυτό το ποστ κρύβει αγωνίες και όνειρα ενός μικρού αγοριού. Αποκαλύπτει φόβους κι επιθυμίες μιας ολόκληρης οικογένειας.
Το αφιερώνω σε σένα εκεί που η ελπίδα ξεπροβάλλει με κάθε ακτίνα του ήλιου.

Καλή συνέχεια