Λίγο πριν κλείσει το σακ βουαγιάζ με τα λίγα ρούχα και τα εκατοντάδες παιχνίδια μας, η μαμά κλείνει το pc της. Παρατηρώ τις εκφράσεις της. Το βλέμμα χαμηλώνει, το χαμόγελο δεν υπάρχει και το δέρμα της δείχνει θαμπό.
Σκουντάω τον αδελφό μου. «Καταστροφή» του ψιθυρίζω. «Η μαμά μόλις τα χάλασε με το pc της. Πήγαινε και πες στο μπαμπά να της κάνει αγκαλιές ΤΩΡΑ γιατί σ’ όλη τη διαδρομή για την εκδρομή θα είναι μουτρωμένη.
«Ωραία. Καλύτερα μουτρωμένη δεν θα μας κάνει καμία μαθηματική πράξη και δεν θα έχει διάθεση να παίξουμε παιχνίδια με τις λέξεις για να τσεκάρει την ορθογραφία μας»… λαλαλαλαλαλα τι ωραία, τι περνά, φύγαμε για τα καλά…
Η φωνή του αδελφού μου διαπερνά την αγωνία της μαμάς που δεν αντέχει ένα τέτοιο χωρισμό και σκοντάφτοντας από τη θλίψη της πάνω στην τρελή του διάθεση σκάει η ερώτηση: «Είσαι χαρούμενος αγάπη»;
Κι ο αδελφός μου: «Είναι να μην είμαι; Μόλις ξεκινάει μια σχέση αληθινή. Η δική μας! Τρεις ημέρες θα είσαι μόνο μαμά και σύζυγος! Κι έχουμε ετοιμάσει πίνακα για να σε σταυρώσουμε. Στο χέρι σου είναι να αναστηθείς»…
Κι εκεί όλοι μαζί κάνουμε αγκαλιές, φιλιά και μετά ακολουθούν τα γαργαλητά μας (όπως πάντα).
«Η μαμά σας λογικεύεται που και που», κλείνει την παράσταση ο μπαμπίνος.

ΥΓ: Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα είπαμε; Να πούμε! «Με υγεία», όπως λέει κι η γιαγιά μας.

Γειά και χαρά

photos source by: justphotoilike.tumblr.com