Το πρωϊνό ξύπνημα για να πάω εγώ η ίδια τα αγόρια σχολείο (κι όχι το σχολικό) μοιάζει με αγώνα δρόμου. Ο νικητής κρίνεται αρχικά στην τεχνική και κυρίως στην αντοχή (για να αποφευχθεί ο όποιος ανόητος εκνευρισμός από το άγχος για το αν προλάβουμε τελικά το κουδούνι).

Κι είναι αυτή η ώρα στο αυτοκίνητο που απολαμβάνω όσο τίποτα άλλο μαζί τους. Εκεί μεταξύ ταχύτητας και παιχνιδιού με τα φανάρια μου αποκαλύπτουν σπάνια μυστικά και μικρές επιθυμίες, που σκάνε μπροστά μου σαν κύπελλο για την προσπάθεια…
ΥΓ1: Δεν είναι εύκολο να σου μαρτυρούν τα αγόρια τις σκέψεις τους. Κι εσύ εκεί αγορομάνα, συμφωνείς έτσι δεν είναι;
ΥΓ2: Εγώ πάντως εντόπισα τον τρόπο για να μαζεύω -έξτρα- χρήσιμες πληροφορίες προκειμένου να αποκωδικοποιώ τη συμπεριφορά τους (την όποια..). Εύχομαι μόνο να κρατήσει λίγα χρόνια ακόμη για να προλάβω να διδαχθώ…

καλή συνέχεια στο τρέξιμο