Η μέρα ξεκινάει μετρώντας λεπτά. Βιαστικά. Χαρούμενα. Γκρινιάρικα. Αγαπησιάρικα. Παιχνιδιάρικα. Και πολλά ακόμη που έχουν παρόμοια κατάληξη.
Kι η μέρα ξεκινάει με υποχρεώσεις. «Εμείς τις δικές μας κι εσείς τις δικές σας», λέει η μαμά συνέχεια. Τόσο που πια το ακούω κι όταν δεν το λέει. Και τελικά είναι πολλές οι υποχρεώσεις μας (μιλάω και για τον αδελφό μου). Μέσα σ’ αυτές να χαιρόμαστε που βλέπουμε το σχολικό να παρκάρει έξω από το σπίτι. Και μετά να κάνουμε ό,τι πρέπει στο σχολείο για να είμαστε σωστοί μαθητές. «Το σωστοί ίσον καλοί», προσθέτει εδώ η μαμά…
Πολλά είπα για πρωι. Και συνήθως δεν μιλάω τόσο. Αλλά όπως βλέπετε κι εσείς ξυπνάμε για να τρέξουμε. Τρέχουμε για να φτάσουμε κάπου. Φτάνουμε κάπου για να γυρίσουμε πίσω. Γυρνάμε πίσω για να πάμε ξανά μπροστά από την αρχή…
Ουφ! Πολλές υποχρεώσεις δεν έχει μια μέρα;
Μήπως κάποιος να τις αλλάξει;
Δεν είναι υποχρέωση όλων να είμαστε χαρούμενοι με το τίποτα;
Σας παρακαλώ, δείτε το οι μεγάλοι…

Την εκτίμησή μου

Ένα αγόρι που δεν αγαπά τις μέρες που περιέχουν υποχρεώσεις. Κι είναι υποχρέωσή μου να λέω ό,τι αισθάνομαι! Σωστά;