Προσκολλημένη;

Η προσκόλληση είναι γένους θηλυκού. Μια πονηριά την έχει. Και μάλιστα αν καλλωπιστεί με ευγένεια και χάρη μέχρι που σε φέρνει στα μέτρα της και δεν καταλαβαίνεις τι και πως το κάνεις.
Είναι απαγορευτική η προσκόλληση στο παιδί σου. Ή το παιδί σου δεν είναι φρόνιμο να δείχνει προσκολλημένο σε σένα. Καθώς μεγαλώνει αυτό. Στην αρχή που ετοιμάζεται να κάνει τα πρώτα βήματά του μπορεί.
Αυτό υποστηρίζουν κι οι ειδικοί. Μα την παιδικότητα (κι αφέλεια μην πω) όλων των γονιών μαζί, το ξεκαθάρισε κι ο ψυχολόγος, κ. Xαράλαμπος Παν. Πίσχος σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση στο σχολείο των αγοριών μου. Συγκεκριμένα τόνισε μεταξύ άλλων «το παιδί χρειάζεται να αυτονομηθεί». Κι αυτό δεν σηκώνει πολύ κουβέντα. Μόνο πράξη. Άντε δοκίμασέ την τώρα!…

ΥΓ1: Το αυτονομηθεί, όμως, τι είναι; Είναι σχεδόν 8 τα δικά μου αγόρια. Ντύνονται μόνα τους. Τρώνε μόνα τους. Κάνουν μπάνιο μόνα τους. (χμ.. όχι πάντα..) Κάνουν μόνα τους φίλους. Ερωτεύονται μόνα τους. Τους επιτρέπω να αντιδρούν στα θέλω τους (χμ.. όχι όλες τις ώρες). Πειραματίζονται σε κινδύνους (όπως το να κάνουν skate σε απίστευτα σημεία κι εγώ να κάνω πως δεν τους βλέπω.. χμ..)

ΥΓ2: Αλήθεια πως ορίζεται η αυτονομία; Και ποια είναι τα όρια του ένα παιδί είναι αυτόνομο, από το δεν ακούει τι του λες; Χμ…

ΥΓ3: Τελικά δηλώνω προσκολλημένη στα συναισθήματα κάθε μαμάς, που νιώθει παιδί. Κι αυτή η προσκόλληση είναι φίλη μου. Είναι μια ύπαρξη όμορφη, κάπως λαμπερή και ψηλή. Με επισκέπτεται όταν ο φόβος σκάει δίπλα μου σαν βεγγαλικό από γιορτή και σώζει την κατάσταση από βέβαιο στρες. Κι αν της παραδεχθείς τα καλά της σημεία, αντιδράς σωστά και στα κάπως παράξενα κόλπα της.

ΥΓ4: Το καλοκαίρι του 2013 θα πείσω τα αγόρια (με τον τρόπο μου.. χμ) να πάνε κατασκήνωση. Θα το κάνω το μήνα Ιούλιο που η προσκόλληση περιστρέφεται στη δουλειά μου. χα

ΥΓ5: Προσκολλημένη στους φόβους μου. Έχουν την ομορφιά τους όλες οι σχέσεις. Κοίτα να το δεις!..

Έξτρα σημείωση: Σκέψεις και στιγμές με άρωμα Χριστουγέννων. Το σπίτι στολίστηκε με αγωνία για το αύριο. Κι εγώ κι εσύ μαζί είμαστε προσκολλημένες σε κάθε παιδικό όνειρο.
Καλές γιορτές να’ χουμε!
Να πιστέψεις στον Άγιο Βασίλη.
Κι είναι ώρα να παραδεχθείς τις αδυναμίες σου.
Είσαι προσκολλημένη κι εσύ στο ρόλο της προστατευτικής μαμάς;

Καλή δύναμη

 

 

Tags: , , , , , , ,

6 Responses to “Προσκολλημένη;”

  1. Ο/Η Claire G λέει:

    Η προσκόλληση….. ένα θέμα που με γεμίζει λίγο ανασφάλειες, λίγο απογοήτευση. Δε ξέρω. Μάλλον γιατί στην προσκόλληση μέσα στο σπίτι εγω παίζω τον τελευταίο ρόλο. Κι αυτό γιατί οι κούκλες μου είναι προσκολλημένες στον μπαμπά κι όχι σε μένα. Να φταίει το οιδιποδειο? Να φταίω εγώ? Δε ξέρω. Κάποιες φορές με στεναχωρεί, καποιες με ανακουφίζει. Δε ξέρω πως να αντιδράσω, απλά το δέχομαι και παίζω τελικά το ρόλο μου.

    • Ο/Η Έφη Ανέστη λέει:

      Κλαίρη μου, η προσκόλληση είναι ένα τεράστιο θέμα. Και κάνεις πολύ καλά που αποδέχεσαι τις ευαισθησίες, αδυναμίες και αντιδράσεις σου. Κι είναι υπέροχο που αποδέχεσαι τον όποιο ρόλο σου. φιλί χ

  2. Ο/Η ΑΘΗΝΑ ΛΑΒΔΑ λέει:

    ΝΑ ΔΗΛΩΣΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΜΕΝΗ!!ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΩΣ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ ΔΗΛΩΝΩ ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΑΦΗΣΩ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥΣ!!ΠΩΣ ΟΜΩΣ;;; Ο ΧΡΟΝΟΣ ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ…
    ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ: ΠΙΣΤΕΥΩ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ. ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΒΟΗΘΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΥΣΚΟΛΙΑ!! ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!!
    ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

    • Ο/Η Έφη Ανέστη λέει:

      Aθηνά μου, κι εγώ πιστεύω στον Άγιο Βασίλη! Και κάθε χρόνο γεμίζει το σπίτι μου με ξεγνοιασιά και μικρά δώρα αγάπης. Κι ενθουσιασμό. Και ευχές. Κι όνειρα. Κι όλα αυτά μαζί στήνουν το ωραιότερο αστέρι. Που όλο το νέο χρόνο φωτίζει το σκοτάδι…
      την αγάπη μου χχ

  3. Ο/Η Χρύσα Κοκ λέει:

    Καλημέρααα!!!
    Junior Diaries Blog έθιξες ένα μεγάλο θέμα που αξίζει πολύ συζήτηση!!! Ναι δηλώνω μαμά προσκολλημένη στα ζουζούνια μου και αντίστροφα! Ξέρω ότι αυτό μπορεί να είναι κουρατικό γι΄ αυτά και για ΄μένα αλλά το δέσιμο αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα!!! Εντάξει, υπάρχουν και πολλά πράγματα που τα κάνουν μόνοι τους πλέον αλλά κάθε φορά που είναι να κάνουν ένα καινούριο βήμα αναζητούν την ασφάλεια της μανούλας! Ανεξάρτητα από το τι λένε οι ψυχολόγοι, τώρα που είναι μικρά θα τα στηρίξουμε και θα τα έχουμε λίγο πιο κοντά μας! Μετά θα ανοίξουν τα φτερά τους και θα πετάξουν …ανάλογα με την τύχη του καθενός! Δεν εννοώ σε καμιά περίπτωση να γίνω το δεκανίκι τους σε κάθε βήμα, αλλά δηλώνω παρούσα στις ζουζουνιές και τις σκανταλιές τους και στην όποια επιθυμία τους και ας έχουν φτάσει 8 1/2 και 7 χρονών!!! :* <3 :)

Leave a Reply