Tα παιδιά ζορίζονται. Πολύ. Και με όλα. Με το σχολείο. Με τα μαθήματα. Με τις υποχρεώσεις. Με τον ύπνο. Με το φαγητό. Με τους φίλους. Με τη μαμά. Με το μπαμπά. Με τον αδελφό. Με τη γιαγιά. Με τους γύρω. Με τον εαυτό τους.

 



Τα παιδιά δεν έχουν χρόνο. Να παίξουν. Να ονειρευτούν. Να χαζέψουν. Να μαγέψουν. Να μαγευτούν. Να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.
Τα παιδιά είναι ευνουχισμένα.
Τα παιδιά ψάχνουν κάπου τον αυθορμητισμό τους.
Τα παιδιά ψάχνουν τις παιδικές τους λέξεις. Και μαζί μ’ αυτές θέλουν τρόπους για να κρατήσουν όσο γίνεται περισσότερο την ξεγνοιασιά τους.

YΓ: Η αλήθεια είναι ότι όταν μεγαλώνεις θέλεις να γίνεις παιδί και όταν είσαι παιδί βιάζεσαι να μεγαλώσεις.
Και το παράξενο είναι ότι κάθε παιδί νιώθει το φόβο του μεγάλου. Ο μεγάλος γιατί δεν απομακρύνει το φόβο ενός παιδιού;

*σκέψεις κι απορίες μια ένοχης μαμάς

καλή συνέχεια

photos source by: agirlsrighttodream.tumblr.com