Δεν έχω ιδέα από σκάκι. Και για να μην είμαι υπερβολική αναγνωρίζω μόνο τα κομμάτια του. Δεν ήξερα καν ότι ο λευκός παίκτης παίζει πρώτος. Δεν έχω καμία ιδέα πως και γιατί απομακρύνεις κομμάτι από τη σκακιέρα.

Αν και πάντα μ’ εντυπωσίαζε η συγκέντρωση ενός τέτοιου παιχνιδιού, ποτέ δε θέλησα να κάτσω να μάθω. Γιατί πρέπει να κάτσω εκεί στο ίδιο σημείο για περισσότερο από 10 λεπτά. Να κάνω ένα πράγμα μόνο. Κι αυτό δεν το λες κι εύκολο για την περίπτωσή μου.

Και να που τα αγόρια μου, 8 χρόνων, με μεγάλο ενδιαφέρον στον αθλητισμό και στην ένταση ενός αγώνας μπάσκετ (για παράδειγμα) εδώ και λίγους μήνες θέλησαν να κάτσουν και να μάθουν σκάκι. Στο σχολείο όλο αυτό. Να εξηγούμαστε.
Σαστισμένη στην επιθυμία τους τους παρατηρούσα να κάνουν ασκήσεις στο σπίτι, σαν από άλλο πλανήτη.
Ιστορία κι αυτή: Οι πύργοι, οι βασίλισσες και τα άλογα έφτιαχναν από πάντα ιστορίες στο μυαλό μου. Τώρα, εκεί στη σιωπή μιας παρτίδας μεταξύ των μικρών, μπορώ να διακρίνω πια τους στρατιώτες που θέλουν να βρουν τη θέση τους.

ΥΓ: Tο Σάββατο που πέρασε πήραμε μέρος στο 25ο σχολικό πρωτάθλημα. Eίμαι περήφανη για την κάποια συγκέντρωσή τους. Είναι σπουδαίο να μπορείς να παίξεις μερικές παρτίδες σκάκι. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα.

Μωρέ, λες να ήρθε η ώρα να μάθω;

Κοίτα να παρακολουθείς τα παιδιά. Οι παρτίδες τους κάτι λένε…

την αγάπη μου