Σε προσαρμογή

Τα αγόρια στο σχολείο. Εγώ στη δουλειά. Τα αγόρια διάβασμα. Εγώ γράψιμο. Τα αγόρια παίζουν. Εγώ μαζεύω το σπίτι. Τα αγόρια αγχώνονται. Εγώ περισσότερο. Τα αγόρια κοιμούνται. Εγώ ονειρεύομαι.

Νομίζω ότι το Φθινόπωρο μπήκε κάπως απότομα. Όχι το κρύο. Η αλλαγή εποχής. Η αλλαγή δράσης. Τα αντηλιακά ακόμη να τα μαζέψω από το μπάνιο. Τα κουβερλί αρνούμαι να τα βγάλω από το πατάρι. Τα αγόρια αρνούνται να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότηκα με διάβασμα και υποχρεώσεις. Κι εγώ αρνούμαι να σηκωθώ το πρωι από το κρεβάτι. Οι συζητήσεις μας έχουν θεριέψει και το γάλα τις νύχτες δεν ηρεμεί πάντα τα πνεύματα. Ίσως να έχω χάσει λίγη υπομονή στο δρόμο προς το γραφείο, γιατί πριν πέσουμε για ύπνο μ’ ακούω να σηκώνω φωνή. Ώρα να κλείσω τα μάτια και να χαλαρώσω. Κι εγώ κι εκείνα τ’ αγόρια, που μετά το σχολείο ψάχνουν λίγο μαμαδίστικη αίσθηση και τους λείπω γιατί τρέχω αριστερά και δεξιά. «Μανούλα έφτιαξα τσάντα και θέλω αγκαλίτσα τώρα»! μου λέει το 8χρονο και κάτι σε μια σπάνια έκφραση γλύκας! Και καταλαβαίνω ότι θέλει να είμαι εκεί. Χωρίς απαραίτητα να μιλάω ή να βοηθάω στο διάβασμα. Απλώς να είμαι εκεί. Και τυλίγομαι στην εμβρυική στάση δίπλα του αργά το βράδυ (εκεί γύρω στις 11) και του κάνω αγκαλιά. «Μανούλα, ξεκουράσου δίπλα μου», μου λέει καθώς με καταλαβαίνει.
Και οι τύψεις με κάνουν και κρυώνω. Και σκεπάζομαι με το σεντόνι και μετά νιώθω ένα άλλο μικρό χεράκι να μου κάνει αγκαλιά. «καληνύχτα μάνα»!
Κι έχω δύο αγόρια εκεί δίπλα μου. Γιατί το μεγάλο αγόρι του σπιτιού λείπει για δουλειά. Και νομίζω, ότι η ευτυχία είναι συγκλονιστικά απλή! Την αποδέχομαι!

Καλό μας χειμώνα

 

photos source by: www.pinterest.com/pin/147633694008219667/

Tags: , , , , , , , , ,

8 Σχόλια to “Σε προσαρμογή”

  1. Ο/Η Erasmia Kritikou λέει:

    Ax περιεγραψες ακριβως και την δικη μας κατασταση.. κι εγω με τα δυο αγορακια μου -πιο μικρα τα δικα μου αντρακια, ξεκινησαν παιδικο και οι δυο τον Σεπτεμβρη- ποτε περασαν οι ξεγνοιαστες ηλιολουστες μερες της παραλιας που τεμπελιαζαμε κατω απ τ αρμυρικια? Κι εμας τα μαγιω και οι πετσετες ακομη στο ραφι της ντουλαπας, δεν θελω να τα μαζεψω ακομη..ποτε χειμωνιασε κιολας καλέ???
    Τα πρωινα ξυπνηματα με το αγχος μην χασουμε το πρωινο, τα κλαματα «μαμα μη μας αφηνεις» οι ερωτησουλες ολο αγωνια το βραδυ πριν κοιμηθουν «μαμα πρεπει να παμε και αυριο σχολειο?» με τσιμπουν στην καρδια.. τωρα τρεξιματα, δουλεια, προσαρμογη αποτομη και δυσκολη. Μα καθε αρχη και δυσκολη αλλωστε..
    Κι εγω τα ιδια, ακριβως οπως τα λες..δεν θελω να υψωνω τη φωνη, δεν θελω να θυμωνω γιατι ειναι τ αγγελουδια μου κι ειναι ο,τι εχω, ο πολυτιμοτερος θησαυρος μου..ποσο τ αγαπω τ αγορακια μου!
    Υπαρχει τροπος να προσαρμοστουμε ολοι μαγικα κ ανωδυνα? τελειωνει ποτέ ολο αυτο το τρεξιμο, αυτη η κουρσα εναντια στον χρονο?
    Ποσο ανακουφιζομαι και ποσο οικεια νιωθω σ αυτη την αλληλεγυη της μαμαδοσυντροφιας, οπου παιρνω ανασα συνειδητοποιωντας «ωραια, δεν ειμαι η μονη».. Σ ευχαριστουμε για τις ομορφες λεξεις σου. Μιλανε στην ψυχη μας!
    ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ για ολους μας..!

    • Ο/Η Τάδε (μαμά) Έφη... λέει:

      Γεια σου Ερασμία, με την υπέροχη και τεράστια απάντηση, και σ’ ευχαριστώ για το χρόνο σου, αλλά και την κατάθεσή σου!
      Κάθε μαμά πάντα, μα πάντα θα έχει τον τρόπο της να πει σ’ αγαπώ, φοβάμαι, σε νοιάζομαι!
      ευχές κάθε μέρα σου να είναι ενδιαφέρουσα και γεμάτη από χαρές, λάθη και στιγμές με δάκρυα και γέλια! Στιγμές αληθινές και ανεπιτήδευτες!
      φιλί
      χ

  2. Ο/Η KidsCloud.gr λέει:

    Οι τύψεις είναι καλό σημάδι, γιατί έχουν ως βάση την ζεστασιά της αγάπης, οπότε…έχω καταλήξει στο συμπερασμα, ότι είναι απαραίτητες. 🙂
    Καλό χειμώνα με ζεστές αγκαλιές! 🙂

    • Ο/Η Τάδε (μαμά) Έφη... λέει:

      Οι τύψεις αγαπημένο μου kidcloud δεν μου αρέσουν γενικά σαν εμφάνιση, σαν συμπεριφορά, σαν έννοια, αλλά κάνω ό,τι μπορώ για να τις δεχθώ στην παρέα, στη μέρα και στις στιγμές μου με τα παιδιά!
      καλή συνέχειααααα 🙂

  3. Ο/Η Μαριέττα λέει:

    Καλό Χειμώνα να έχουμε και θα προσαρμοστούμε, χαμόγελο μπροστά και όλο γίνονται…

  4. Ο/Η Claire Gianneli λέει:

    Καλό χειμώνα αγαπημένη. Κι εμείς στο σπίτι ψάχνουμε τους ρυθμούς μας. Κι ο χρόνος δε μου φτάνει να κάνω όσα θέλω κι οσα πρέπει. Και συνήθως προηγούνται τα πρέπει και τα θέλω μένουν πίσω. Και κάπου εκεί με πιάνει το παράπονο. Γιατι ενα απο τα θέλω είναι λίγος εξτρά χρόνος με τις μικρές , για μερικές αγκαλιές και γλυκόλογα. Μα πρέπει να κάνω το παράπονο πείσμα, και αυτό το θέλω μου να το βαπτίσω πρέπει. Γιατι το έχω ανάγκη και εγώ και τα μικρά μου….

    • Ο/Η Τάδε (μαμά) Έφη... λέει:

      Φίλη Κλαίρη πάντα το παράπονο θα παραμονεύει στη γωνία του δωματίου για να διορθώσει ή να προκαλέσει κάτι, κι ό,τι κι αν είναι αυτό, κάτι λέει, κάτι εξηγεί, κάτι επιδιώκει! Το νου μας! omg xxxx

Leave a Reply