Μαθητεύοντας

Στα δημόσια σχολεία γίνεται χαμούλης. Οι γονείς διαβάζουν περισσότερα από τα παιδιά για να τα ξεμπερδέψουν.



Η διαδρομή μου(!) από το ιδιωτικό στο δημόσιο είναι γεμάτη από νέες εμπειρίες. Έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου (κανονικά) εδώ και μήνες. Προσπαθώ να μαζέψω πεταμένα βιβλία και μαζί προσωπικό χρόνο με τα παιδιά μου, να διορθώσω κείμενα με λάθη και μαζί λάθη τους σε μικρές συμπεριφορές, να εξηγήσω νέες ευφάνταστες ιστορίες στα καλλιτεχνικά ή στη μουσική και μαζί να εξηγήσω αλλαγές στον τρόπο που διαχειριζόμαστε νέες γνωριμίες, να δώσω εξηγήσεις σε μαμάδες που δε δουλεύουν και περνούν ατελείωτες ώρες πάνω από τσαλακωμένες σημειώσεις και μαζί να δώσω τη δική μου εξήγηση στη δασκάλα για όσα δεν εξηγεί εκείνη στην τάξη… Πραγματικός χαμός.
Καταλήγω μετά από κάμποσους μήνες, ότι στα περισσότερα ελληνικά σπίτια, 8 στα 10, θα σου έλεγα, αλλά μπορεί να πέσω λίγο έξω και να είναι 9 στα 10, πρώτα διαβάζουν οι γονείς και μετά τα παιδιά. Γιατί αν εσύ δεν είσαι καλός μαθητής, πως θα είναι το παιδί σου; lol

υστερόγραφο 1: Η γενική αταξία που επικρατεί στα δημόσια σχολεία, δημιουργεί την ίδια αταξία και στη συμπεριφορά των παιδιών που πρωταγωνιστούν σ” αυτά. Αυτή είναι η αίσθησή μου.

υστερόγραφο 2: Aν μία δασκάλα θέλει να υποδείξει σεβασμό στα παιδιά και στους γονείς που διαβάζουν τα δικά της, θα έπρεπε να μαθαίνει κάτι καθημερινά. Κάτι μικρό. Όπως ποιος είναι ο Οδυσσέας Ελύτης και τι είναι το «Άξιον Εστί», κι όχι απλά να δίνει στα παιδιά τίτλους κι άγνωστα ονόματα (γι” αυτά), προκειμένου να γεμίσουν κενά κουτάκια, χωρίς δεύτερη εξήγηση.

υστερόγραφο 3: Στο δικό μου μικρόκοσμο, τα ωραία σχολεία (δημόσια ή ιδιωτικά) είναι αυτά που οι δασκάλες χαμογελούν στα λάθη των παιδιών, που διδάσκουν συναισθηματική νοημοσύνη και εξιτάρουν τη φαντασία τους, είναι τα σχολεία που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στους γονείς να κάτσουν να ανοίξουν βιβλίο και πάνω απ” όλα είναι τα σχολεία που οι εκπαιδευτικοί δε βάζουν βαθμούς (που δεν έχουν καμία αξία), αλλά βάζουν όρια και στόχους στα παιδιά…

καλή μάθηση (και καλή υπομονή)

 

 

Tags: , , , , , , ,

3 Responses to “Μαθητεύοντας”

  1. Ο/Η ανναμπελ λέει:

    Αγαπημενη μου!
    Πραγματι, ειναι οπως περιγραφεις τη κατασταση στα δημοσια σχολεια (απο τα οποια τουλαχιστον εχω πειρα) και γι’αυτο το μονο που μπορω να σου πω, ειναι…καλη δυναμη…!
    Ειναι σπανιο να βρεις εκπαιδευτικο, που να μην τον ενδιαφερει απλα και μονο η αποστηθιση, οι κανονες, τα διαγωνισματα, και οχι το παιδι, που ειναι το μελλον, το αυριο της κοινωνιας μας…
    Αναγκαια λοιπον η πνευματικη καλλιεργεια των παιδιων μας, που τουλαχιστον, οσο υπαρχουν γονεις που προβληματιζονται γι’αυτα, τη συμπεριφορα τους, τα οραματα τους, εχουμε ελπιδα!
    Η καλη δουλεια που εχεις κανει -κι εξακολουθεις- φαινεται και θα φανει!
    Καλη συνεχεια!
    χχχ

  2. Ο/Η emama christina λέει:

    Δε θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο ως εκπαιδευτικός, αλλά κυρίως ως μάνα!!

  3. Επειδή έζησα και τα δημοσια και τα ιδιωτικά σχολεία , έχω να πώ το εξής. ολα έιναι θέμα σωστού εκπαιδευτικού.Τα παιδιά αναζητούν έναν σωστό δάσκαλο να τους ξυπνήσει την δίψα για μάθηση.Αν αγαπήσουν την μάθηση , τότε ο δρόμος έιναι εύκολος.

Leave a Reply