Archive for the ‘Σκέφτομαι και γράφω…’ Category

Άνοιξε τα μάτια σου

Πρωινά βιαστικά. Μεσημέρια βαρετά. Βράδια με γαργαλητά. Και πάμε πάλι απ’ την αρχή. Πρωινά αγχωμένα. Μεσημέρια με νεύρα. Βράδια με παραμύθια. Και ξανά πάλι. Πρωινά κουρασμένα. Μεσημέρια χωρίς επαφή. Βράδια με αγκαλιές.
Υπάρχει και συνέχεια…

H μαμά είναι μία

(Από σήμερα θα γράφω πιο συχνά. Και θα σκορπίζω εδώ μπροστά σου: Λίγες λέξεις. Πολλές εικόνες. Λίγες σκέψεις. Πολύ συναίσθημα. Έχω λίγο χρόνο, αλλά πολλά να πω. Σε θέλω εδώ για να γεμίζουμε τις μέρες μας από χρώματα και γέλια. Τι λες να σκαρώσουμε μαζί παιχνίδια; Παιχνίδια που δεν απαιτούν ειδικές γνώσεις, αλλά μόνο ανεπιτήδευτες ματιές. Ματιές για ομορφιές με το τίποτα. Δέχεσαι;) Υπάρχει και συνέχεια…

Το «παιδικό φάρμακο» στην πίεση

Οι ώρες το ΣΚ περνάνε βιαστικά. Τα λεπτά ούτε που τα καταλαβαίνεις. Τα 6χρονα στριφογυρίζουν γύρω σου. Χωρίς ρυθμό. Χωρίς πρόγραμμα. Χωρίς πολλά λόγια. Με πολλές και δοκιμασμένες απαιτήσεις. Πάμε πάρκο; Έχει καλό καιρό. Πάμε σινεμά; Βγήκε νέα ταινία. Πάμε σε φίλους; Είναι ωραία να μοιράζεσαι.  Και κάθε τελείωμα Κυριακής είναι το ίδιο για σένα μαμά. Πλυντήρια τελειώνουν και θέλουν άπλωμα. Κατσαρόλες λερώνονται και θέλουν πλύσιμο. Παιχνίδια σκορπίζονται και θέλουν μάζεμα. Συναισθήματα πλημμυρίζουν το χώρο και θέλουν κι άλλο χρόνο για να σου δείξουν τι αξίζουν.
Υπάρχει και συνέχεια…